Cem Özer

Cem Özer

Küçük dev adam..

Ali Şamil.
Küçük dev adam..
1 metre 10 santimdi.
Enver Paşa'ya hediye edildi.
Köle gibi.

"Soytarı" yaptılar onu.
Tuhaf kıyafetler giydirdiler.
Sırmalı cepkenler, cartlak renkli şalvarlar, kafasından büyük sarıklar.

Kadınları eğlendirdi, çocukları güldürdü.

Birinci Dünya Savaşı'nda çarşı karıştı.
Enver Paşa apar topar İstanbul'dan ayrıldı.
Biraz da onlara kahkaha attırsın diye, Vahdeddin'in kızı Ulviye Sultan'ın sarayına verdi Ali Şamil'i.

Ulviye Sultan'ın eşi İsmail Hakkı Bey mert adamdı.
Tavla arkadaşı yaptı bu küçük boylu insanı, alay ettirmedi, ezdirmedi, korudu kolladı.

Gel zaman git zaman "Milli Mücadele" başladı.
Yurtseverler Anadolu'ya akıyordu.

Padişahın damadı İsmail Hakkı Bey de onlardan biriydi.
Mustafa Kemal'e katılmak için gizli gizli hazırlık yapıyordu.

Saray'ın damadı Kuvayı Milliye'ye katılacak, olacak şey değildi tabii.
Bu nedenle mecburen, Anadolu'ya geçme niyetini eşi Ulviye Sultan'dan bile saklıyordu.

Sadece tavla arkadaşına, Ali Şamil'e çıtlattı.
Saraydan sadece onunla vedalaşmak istemişti.
Pişman oldu.
Çünkü, o kocaman yürekli küçük insan, alenen tehdit etti.
"Ya beni de götürürsün, ya da niyetini Sultan'a anlatır, senin de gitmeni engellerim" dedi.

İsmail Hakkı Bey'in gözleri buğulandı, karşısında dağ gibi bir adam duruyordu.

Kucaklaştılar, öz kardeş gibi.
Kuştüyü yastıklarını, kuşsütü eksik sofralarını geride bırakıp, sahte kimlikler, köylü kıyafetleriyle maceraya atıldılar.

Ağaç kovuklarında, kuytularda sabahladılar.
İşgalcilerin kontrol noktalarını aşıp, Adapazarı üzerinden Ankara'ya ulaştılar.

Haberi vardı Mustafa Kemal'in.
Çağırdı, gittiler.

"Hayatımın en unutulmaz akşamıydı" dediği akşamı yaşadı.

Üç sene boyunca, İsmail Hakkı Bey nereye, Ali Şamil oraya, kah su taşıdı, kah boyu kadar tüfek.
Elinden ne gelebiliyorsa, çırpındı, fazlasını yaptı.

Her cephede, kelle koltukta yaşadı.
İzmir'e girenlerin hemen arkasındaydı.

İstiklal Madalyası’na layık görüldü.

Osmanlı'nın zoraki kulu-kölesi Ali Şamil, Cumhuriyet'te eşit yurttaş olmanın onurunu yaşadı.

Cumhuriyet'te o güldü. "Güler" soyadını aldı.

9 Eylül'de girdiği İzmir'den ayrılmak istemedi.
Basmane Garı'nda memur oldu.

Van Gölü sahilinde, Bitlis'in Ahlat ilçesinde dünyaya gelmişti.
Enver Paşa'nın doğu teftişi sırasında özgürlüğü elinden alınmış, adeta mal gibi hediye edilmişti.

Cumhuriyet ona sadece özgürlüğünü değil, ailesini de geri verdi.

Neticede vade doldu, 1978'de rahmetli oldu, İzmir Kokluca'da yatıyor.

Rahat uyu aslan yürekli adam.

Seni yurttaş yapan Cumhuriyet, senin gibiler sayesinde, ilelebet payidar kalacaktır.

Bu toprakların kahramanları bitmez.

Yasal Uyarı : Yayınlanan köşe yazısı/haberin tüm hakları Gün Medya Grubuna aittir. Kaynak gösterilse dahi köşe yazısı/haberin tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan köşe yazısı/haberin bir bölümü, alıntılanan habere aktif link verilerek kullanılabilir. Ayrıntılar için lütfen tıklayınız.

Yorum Yazın
  • M. Demir Orbeyi
    Ağlattı 😞 ruhu şad olsun, üzerine yıldızlar yağsın 🙏🏻
  • Berna ANT
    Çok ama çok güzel bir bilgi ve bu bilgiden haberim yoktu çok duygulandım hattâ tüylerim diken diken okudum🙏🙏🙏